We waren op reis door Finland. Het land van de meren en de uitgestrekte bossen. Je kan daar uren achter elkaar rijden op lange rechte wegen zonder een levend wezen te ontmoeten. Soms word je pad gekruist door een eland die midden op de weg naar je gaat staat te kijken. Dan schrik je weer even uit je gehypnotiseerde toestand omdat hij van mening is dat jij degene bent die aan de kant moet gaan. Dat doe je dus maar. Want een eland is groot. Op een dag tijdens een lange saaie rit kwamen we langs een veld vol met ongeveer 1000 levensgrote poppen. Soms leken ze te leven door het wapperen van hun kleren in de wind. Zij stonden daar in stilte. Dag in dag uit. Het ‘Stille Volk’ bleek een kunstwerk te zijn van een Finse kunstenaar. De kunstenaar laat aan iedereen zelf over welke betekenis hij daaraan wil geven.
Bij mij riep het stilstand, beklemming en benauwing op. Al die stille poppen die niet van hun plaats komen. Was ik ook zover gekomen? Was ik een van die stille poppen? Met het werk wat ik deed was ik niet erg gelukkig. Maar ja…, geen twintig meer, dan is een andere baan vinden niet makkelijk. Met die gedachte en terug van de reis ging ik dan ook gewoon weer aan het werk in het oude patroon. Vast in mijn eigen verhaal in mijn eigen systeem.
In mijn loopbaan heb ik heel veel gesprekken met mensen gevoerd. Mooie, verdrietige en ook met een lach, gesprekken. Vaak was de strekking dat die mensen niet kozen voor wat ze het liefst zouden willen of wat zij het liefst hadden gewild. Zij bleven liever bij het ‘Stille Volk’, dat was bekend en voelde het veiligst.
Net als zoveel van de mensen waarmee ik sprak moest ik leren dat het leven stil kan komen staan. Dat de bodem onder je voeten verdwijnt als je het meest dierbare verliest. Ik leerde hoeveel energie het kost om weer plezier terug te vinden. Dat het mij niet hielp om hard aan het werk gaan of op een andere manier geen tijd te nemen om stil te staan. Ik koos ervoor om niet te doen wat ik graag wilde. Ik zette me vast in het ‘Verhaal’ dat ik mezelf telkens weer vertelde: ‘Je bent geen twintig meer. Hoe wil je nog ander werk vinden?’, en alles wat daarmee samenhangt.
Die reis naar Finland. Het beeld van het ‘Stille Volk’ en wat het bij me had opgeroepen bleef me bezighouden. Het werd het begin van het nieuwe ‘Verhaal’ dat mijn leidraad is geworden.
In die lente tussen al dat hout en groene groen kon het stil worden in mij. Het idee om te kiezen voor een nieuw ‘Verhaal’ kreeg vorm. Al jaren kriebelde het verlangen om als zelfstandige te werken. Nu was het zover.
Een nieuwe reis diende zich aan. Niet in een ver land, maar gewoon bij huis. Spannend. Het gaf me nieuwe energie. Ik raakte in mijn element. Het werd mogelijk om mijn energie en enthousiasme voor anderen in te zetten en aan anderen over te dragen. Mensen uitdagen in hun eigen element te komen. Hun verhalen samen met hen een nieuw verhaal te laten worden.
Enthousiast en vol vuur ben ik aan de slag gegaan. Daar moest ik flink voor aan het werk en nieuwe dingen leren. Ook al had ik veel ervaring en voldoende opleiding. Voor jezelf beginnen is een nieuwe uitdaging.
Doorgaan, mijn voeten in aarde, volhouden en tijd nemen, zorgden ervoor dat mijn vertrouwen groeide.
Soms kwam ik op een tweesprong en koos niet het goede pad. Dan was daar een groot metalen hek. Het bleek te hoog en bleef stevig gesloten. Jammer voor dat hek want dat staat daar nu nog. Het andere pad bleek achteraf veel beter.
Ik kwam uit bij water. Water dat zijn eigen weg vindt. Al moet het soms een omweg zijn, het komt er wel.
Nu is de cirkel rond en alles kan weer stromen. Leidraad blijft een ontdekkingsreis vol met verhalen. Leidraad nodigt je uit om niet bij het ‘stille Volk’ te blijven en wil graag luisteren naar het verhaal van jou dat vraagt om een nieuwe betekenis waardoor ook jij weer in je element kan zijn.